در این ماه فرصتی بود تا سفری کوتاه به تهران داشته باشم و طبیعتا دیداری برای اولین بار از فرودگاه جدید تهران.

 فرودگاهی که با تاخیر سی ساله و افتتاحی استثنایی و با اما و اگر های بسیار بالاخره به بهره برداری رسید.

شخصا به دلیل اظطرابی که همیشه در هنگام فرود در مهراباد به خاطر احساس اینکه تمامی مراحل فرود

هواپیما بر پهنه گسترده خانه های تهران گردش و مانور مینماید . اینبار آرامشی  را در خود احساس میکردم.

ولی محیط فرودگاه همان روح کهنگی مهرآباد را در خود حفظ نموده . مأمورین بازرسی گذرنامه با سگرمه

 های در هم  با دریغ از هر لبخندی به انجام وظیفه مشغولند.

 

 

پس از عبور از گمرک و انبوه مشتاقان استقبال کنندگان اگر مثل من در خانه خود هم غریب  باشید باید

 درجستجوی تاکسی باشید که هیچ وسیله نقلیه عمومی دیگری نخواهید یافت و اینرا از همه بهتر

همان رانندگان تاکسی بدان واقف هستند که در هر صورت شکار خودشان خواهی بود.

البته ظاهرا سه شرکت تاکسیرانی موجود و رقابت دارند با تعرفه های ثابت ولی خوب مثل همیشه این

ارقام فقط بر روی دیوار اعتبار دارند. نه برای مسافر خسته و هلاک که حوصله چانه زدن برای چند هزاری

ناقابل در نیمه های شب را ندارد. وبعد به اتوبانی تاریک و طولانی تا تهران و نا حدودی خطرناک برای

مسافرین تنها خصوصا خانمها.

فرودگاه دارای پارکینگ بزرگ و خوبی است که البته بعد از سالها دیدن پارکنیگ مهرآباد بسیار به چشم

 می آید. ولی بدلیل نبودن سکه در گردش پولی ایران که عملا بخاطر عدم ارزش از دور خارج گردیده

طبیعتا  دستگاه پرداخت اتومات وجود نداشته و  برای ورود و خروج باید دقایق گاها طولانی در گیشه ها 

معطل گردید.

بعد از سالها مسافران میتوانند چرخهای حمل چمدان را بدون پرداخت وجه نقد و هزاری خود به تنهایی

انتخاب و حمل نمایند. در کانترهای چک بلیط به خاطر فضای کافی تنگناهای گذشته برطرف شده اند .

ولی مصیبت زمانی است که مجبور به  استفاده از توالت و سرویسهای نه چندان بهداشتی گردید.

چیز بسیار جالب داشتن یونیفرم با یراقهای طلایی برای همه اعم از پرسنل شرکتهای هواپیمایی یا

تاکسیرانی و حتی تیم نطافت کنندگان بود .

در یک کلام اگر با فرودگاه مهرآباد مقایسه کنیم تغییرات زیادی به چشم میخورد ولی نه با فرودگاههای

کشورهای اروپایی که نه حتی کشورهای همجوار .