قدیمها وقتی داستانهای کیمیا و کیمیاگری وچشمه آب حیات را میخوندم وقهرمانانی که برای یافتن آن از کوهها و دشتها میگذرند ولی به آن دست پیدا نمیکنند برایم غم انگیز بود که چگونه با این همه تلاش و جستجو به آن نمیرسند. و اصولا چنین کیمیا و چشمه ای وجود دارد ؟ که با آن همه چیز رو  میتوان طلای ناب کرد و با نوشیدن جرعه ای به حیات جاودان رسید؟

به وجود آن شک نباید کرد .! و همه رهروان آن اگر به بیراهه نروند یقینا به آن دست خواهند یافت.

زنده یاد عباس عطروش را هرگز حضورا ندیدم و دوستیمان از طریق کابلهای اینترنتی هم بسیار کوتاه بود ولی هرچه شنیدم و هرچه خواندم جدای دانش و مدیریتش در صنعت هواپیمایی , فقط انسانیت بود و عشق به انسانها . در آخرین ایمیلی که میانمان رد و بدل شد من بدون اینکه علت کسالتش رو بدانم برایش آرزوی سلامتی نموده بودم و او نیز ابراز امیدواری که یک روزی , یکجایی بتوانیم یکدیگرو ملاقات نماییم .

اطمینان دارم چنین روزی خواهد آمد . یادش و روانش شاد

 

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق