Bon  holiday در ژاپن در ماه اگوست شروع میشود و معمولا پایانه های مسافری در این ایام پذیرای مسافران زیادی میباشد. زیرا همه خواهان بودن در کنار خانواده  و زادگاه خود میباشند.

در ۱۲ آگوست ۱۹۸۵ نیز فرودگاه Haneda  توکیو نیز از این قانون مستثنی نبود.

پرواز ۱۲۳ شرکت هواپیمایی JAL با ۵۰۹ مسافر و ۱۵ کرو   و همچنین ۲ مهماندار غیر فعال , آماده  استارت و اجازه برج فرودگاه  Haneda  توکیو بود تا به مقصد اوزاکا  پرواز نماید.

 

هواپیمای 747SP  شرکت JAL  با ۱۲ دقیقه تاخیر از زمین برخواست. ۲۱ مسافر غیر ژاپنی نیز در این پرواز حضور داشتند.

 

هنوز دقایق زیادی از پرواز سپری نشده بود که صدای انفجار خفیفی ازقسمت توالتهای عقب شنیده شد و همزمان هواپیما کنترل خود را از دست داد.

کاپیتان Masami Takahna دقیقا نمیدانست چه اتفاقی افتاده. هیچکدام از سایر اعضای کرو و همینطور مسافرین هم اطلاعی از اتفاق بوجود امده نداشتند. خلبان درخواست بازگشت به Haneda و فرود اضطراری نمود . ولی هر چهار سیستم هیدرولیک بدلیل جدا شدن تمامی دم (stabilizer) و از دست دادن هیدرولیک از کار افتاده بودند و امکان هیچگونه مانوری برای بازگشت وجود نداشت.

هواپیما چند بار در محور افقی چرخید و ارتفاع به ۷۰۰۰ پایی رسید Masami Takahama  سعی کرد با همکاری کمک خلبان Yutaka Sasaki  و  مهندس پرواز Hiroshi  Fukuda  با کم و زیاد کردن گاز

angine thrust   هواپیما  را کنترل نماید و تا اندازه ای هم در تلاش خود موفق بود و  هواپیما دوباره به ارتفاع ۱۳۰۰۰ پایی رسید .این جنگ و تلاش مجموعا ۳۲ دقیقه بطول انجامید و همین مدت کافی بود تا تعدادی از مسافران برای بازماندگانشان نامه هایی را بنویسند و حوادث این لحظات را کوتاه تشریح نمایند.

ساعت 06:56 PM  سرانجام هواپیما  از صفحه رادار محو شد. و در منطقه کوهستانی Takamagahara  در ۱۰۰ کیلومتری توکیو سقوط کرد. و همه ۱۵ کرو  و ۵۰۵ مسافر کشته شدن و چهار نفر به طرز معجزه آسایی زنده مانده و نجات یافتند.

خانم Hiroko Yoshizaki به همراه دختر ۸ ساله اش Mikiko  در یک قسمت سالم مانده  هواپیما  گیر کرده بودند.

خانم Yumi Ochiai مهماندار غیر فعال شرکت JAL درمیان تعدادی صندلی گیر نموده بود , و  Keiki Kawakami دختر ۱۲ ساله ای که در چند صد متری محل سقوط در میان شاخه درختان پیدا شد.

تا چند روز بعد از حادثه هنوز علت واقعه برای گروه کارشناسان تحقیق کننده بصورت رازی مجحول بود تا اینکه این عکس که توسط یک عکاس آماتور بصورت اتفاقی گرفته شده ,

 دلیل و علت سقوط را روشن نمود.

 علت جدا شدن Stabilizer , اشتباه محاسباتی قسمت مهندسی شرکت JAL در تعمیراتی بود که در همین قسمت ازهواپیما  انجام داده  ,  که به مرور به سبب وارد شدن فشار هوای داخل و خارج

از یکدیگر جدا شده بودند . پس از این حادثه مهندسی که این محاسبات را انجام داده بود خودکشی نمود 

بنای یاد بود و نامه ها و وسایل بجامانده از مسافران در موزه ای در فرودگاه Haneda نگهداری میشود. 

در این ماه فرصتی بود تا سفری کوتاه به تهران داشته باشم و طبیعتا دیداری برای اولین بار از فرودگاه جدید تهران.

 فرودگاهی که با تاخیر سی ساله و افتتاحی استثنایی و با اما و اگر های بسیار بالاخره به بهره برداری رسید.

شخصا به دلیل اظطرابی که همیشه در هنگام فرود در مهراباد به خاطر احساس اینکه تمامی مراحل فرود

هواپیما بر پهنه گسترده خانه های تهران گردش و مانور مینماید . اینبار آرامشی  را در خود احساس میکردم.

ولی محیط فرودگاه همان روح کهنگی مهرآباد را در خود حفظ نموده . مأمورین بازرسی گذرنامه با سگرمه

 های در هم  با دریغ از هر لبخندی به انجام وظیفه مشغولند.

 

 

پس از عبور از گمرک و انبوه مشتاقان استقبال کنندگان اگر مثل من در خانه خود هم غریب  باشید باید

 درجستجوی تاکسی باشید که هیچ وسیله نقلیه عمومی دیگری نخواهید یافت و اینرا از همه بهتر

همان رانندگان تاکسی بدان واقف هستند که در هر صورت شکار خودشان خواهی بود.

البته ظاهرا سه شرکت تاکسیرانی موجود و رقابت دارند با تعرفه های ثابت ولی خوب مثل همیشه این

ارقام فقط بر روی دیوار اعتبار دارند. نه برای مسافر خسته و هلاک که حوصله چانه زدن برای چند هزاری

ناقابل در نیمه های شب را ندارد. وبعد به اتوبانی تاریک و طولانی تا تهران و نا حدودی خطرناک برای

مسافرین تنها خصوصا خانمها.

فرودگاه دارای پارکینگ بزرگ و خوبی است که البته بعد از سالها دیدن پارکنیگ مهرآباد بسیار به چشم

 می آید. ولی بدلیل نبودن سکه در گردش پولی ایران که عملا بخاطر عدم ارزش از دور خارج گردیده

طبیعتا  دستگاه پرداخت اتومات وجود نداشته و  برای ورود و خروج باید دقایق گاها طولانی در گیشه ها 

معطل گردید.

بعد از سالها مسافران میتوانند چرخهای حمل چمدان را بدون پرداخت وجه نقد و هزاری خود به تنهایی

انتخاب و حمل نمایند. در کانترهای چک بلیط به خاطر فضای کافی تنگناهای گذشته برطرف شده اند .

ولی مصیبت زمانی است که مجبور به  استفاده از توالت و سرویسهای نه چندان بهداشتی گردید.

چیز بسیار جالب داشتن یونیفرم با یراقهای طلایی برای همه اعم از پرسنل شرکتهای هواپیمایی یا

تاکسیرانی و حتی تیم نطافت کنندگان بود .

در یک کلام اگر با فرودگاه مهرآباد مقایسه کنیم تغییرات زیادی به چشم میخورد ولی نه با فرودگاههای

کشورهای اروپایی که نه حتی کشورهای همجوار .